اعتماد، حاصل یک نشان نیست

در بازار آثار، اعتماد زمانی شکل می‌گیرد که منبع هر اطلاعات، هویت ارائه‌دهنده، مدارک، تاریخ بررسی، محدوده نظر و تغییرات بعدی قابل تشخیص باشند. فناوری به ثبت و پیگیری این عناصر کمک می‌کند، اما جای شواهد و مسئولیت انسانی را نمی‌گیرد.

مسئله اعتماد

نام سازنده، قدمت، منشأ، مالکیت، وضعیت، ارزش و اصالت یک اثر ممکن است از منابع متفاوتی ارائه شوند و درجه اعتبار یکسانی نداشته باشند. ژووژ این تفاوت را در پرونده اثر آشکار می‌کند.

اصول بنیادین

• هر ادعا باید منبع و تاریخ داشته باشد.
• ثبت اطلاعات با تأیید آن برابر نیست.
• دامنه هر بررسی و محدودیت آن باید روشن باشد.
• تعارض منافع باید اعلام شود.
• ابهام و اختلاف باید قابل ثبت باشند.
• اصلاحات مهم نباید بدون سابقه ناپدید شوند.
• دسترسی به اطلاعات حساس باید کنترل شود.

لایه‌های اعتماد

• اطلاعات ثبت‌شده توسط مالک یا نماینده
• مدارک و شواهد پیوست‌شده
• کنترل ساختاری اطلاعات
• نظر کارشناس در محدوده تخصص
• اصالت‌سنجی بر پایه شواهد
• گواهی قابل استعلام با دامنه مشخص

زیرساخت فناوری

هویت دیجیتال، پاسپورت، Provenance، گزارش‌های کارشناسی، گواهی‌ها و رویدادهای چرخه عمر در یک ساختار مرتبط نگهداری می‌شوند. شناسه دیجیتال صرفاً اتصال رکوردها را ممکن می‌کند و به‌تنهایی اثبات اصالت یا مالکیت نیست.

وضعیت فعلی

• ایجاد ساختار شناسه اثر و شماره پاسپورت
• ایجاد ساختار اتصال پاسپورت به محصول
• ایجاد ساختار بررسی کارشناسی و گواهی
• توسعه رابط عمومی پاسپورت و کنترل‌های دسترسی
• تکمیل سیاست کارشناسان، اصالت‌سنجی و صدور گواهی
• قرارداشتن هوش مصنوعی و ژووژنتیک در مسیر پژوهش و توسعه

تعهد ژووژ

ژووژ قابلیت آینده را خدمت فعال معرفی نمی‌کند، پاسپورت را معادل گواهی اصالت نمی‌داند، ادعای مالک را بدون توضیح واقعیت تأییدشده نمایش نمی‌دهد و اطلاعات حساس مجموعه‌داران را بدون مجوز منتشر نمی‌کند.