حفظ هنر
پاسداری از مهارتها، نقشها و دانشی که نسلبهنسل در دستهای هنرمندان ایرانی زنده مانده است.
الهرد، شمالشرق آذربایجان
حدود یک سده پیش
سرآغاز
همهچیز از یک جوراب پشمی دستباف آغاز شد
ژووژ از پشت میز یک شرکت آغاز نشد؛ از میان تارهای رنگین یک جوراب پشمی دستباف آغاز شد.
جورابی که حدود یک سده پیش، در روستای الهرد در شمالشرق آذربایجان، برای پیوند زندگی نجفقلی نجفی و زرافشان شیردل بافته شد. نقشهای آن تنها آرایههایی رنگین نبودند؛ هر گره، نشانی از دستهای یک هنرمند، حافظه یک خانواده و فرهنگ سرزمینی بود که داستانهایش را در تار و پود زندگی میبافت.
سالها بعد، عباس نجفی زرافشان هنگام مهاجرت از ایران به انگلستان، در کنار نسخهای از حافظ با امضای استاد خوشنویسش، این جوراب را نیز با خود برد. این دو فقط اشیایی از گذشته نبودند؛ پارههایی از وطن بودند که میشد آنها را در دست گرفت.
ارزش واقعی یک اثر، در دستی است که آن را ساخته، در انسانی است که آن را حفظ کرده و در داستانی است که نسلبهنسل با خود حمل میکند.